HET IS KOERS!

Hij werd gedragen. Hij had een zonnebril op. Hij huilde. Ik had nog nooit een huilende man gezien.

Op de wielerbaan van Vincennes werd Jan Janssen op de schouders genomen. Hij had de Tour de France gewonnen. Het was 21 juli 1968. Ik was acht jaar oud. Van wielrennen had ik tot die dag geen weet.

Mijn vader werkte bij de Shell, op het kantoor in Pernis. Daarnaast verzorgde hij in de avonduren de boekhouding van de Firma Jansen in Rotterdam, een handelsonderneming in witgoed, radio’s en televisies. De zwart-wit televisie (Philips) in onze woonkamer was een geschenk van mijnheer Jansen, een betaling in natura. [Lees verder]

Het is 27 mei 1995 als Oliverio Rincon Quintana zegevierend over de finish rijdt. In de veertiende rit van de Giro d’Italia laat de Colombiaanse klimmer Oostenrijker Totschnig en Zwitser Rominger achter zich. Tony Rominger (Mapei) wordt de eindwinnaar, op het podium geflankeerd door de Gewiss-renners Berzin (tweede) en Ugrumov (derde).

Terwijl je de verschillende renners- en sponsornamen leest, denk je ongetwijfeld aan het d-woord, maar daar gaan we het hier en nu eigenlijk even niet over hebben. Hoewel… Ik wil ook even de opmerkelijke 58-ste en 59-ste plaats in het eindklassement memoreren. [Lees verder]

De goede prestaties in de Giro ten spijt, zou het zomaar kunnen dat Nederlands paradepaardjesploeg Blanco Cycling volgend jaar niet meer bestaat. Geen sponsor, geen geld, geen ploeg. Zo simpel is het. De vraag luidt: is dat erg? Voor het ondersteunend personeel wel, dat is zeker. Maar voor de renners? Misschien is het failliet van de oude Raboploeg wel een kans. Nu moeten ze wel, met de billen bloot dus. Weg uit de vertrouwde omgeving moeten ze presteren. Zich opnieuw bewijzen. En waarom zou dat niet lukken? Talent genoeg, lijkt me. [Lees verder]

Een juichende ONCE-renner op een kaartje uit de Merlin Ultima-reeks. Wie wint er hier? Vanmiddag om 15.00 uur het antwoord. [Lees verder]

Na afgelopen winter waarin zo ongeveer elk heilig wielerhuisje van zijn voetstuk donderde en een complete generatie als leugenachtig en verloren werd weggezet, moest alles anders worden. Een frisse wind door een bedompt hok vol bedrog. Een cultuur waarin winnen op een krentenbol en een blozende boterham met kaas niet langer een utopie maar de nieuwe realiteit moest zijn. Waarheidscommissies, zelfreinigend vermogen en voortaan alleen nog maar eerlijke mannen op de fiets. Mooi hoor allemaal, maar hoe in hemelsnaam kan zo’n paradijs van eerlijkheid en sportiviteit bereikt worden als er buiten de renners om helemaal niks verandert? [Lees verder]